Fr² on stage

Het is vandaag maandag 7 mei 2007. We zijn alweer 4 dagen in het getrouwe Belgenlandje. Deze tijd hebben we goed kunnen gebruiken om te acclimatiseren, want deze 3 maanden in Turkije hebben duidelijk hun sporen nagelaten. De laatste dagen waren overigens om nooit te vergeten: in het weekend een boottrip met gratis duiklessen en op zondag onze wekelijkse wandeltocht met de Todosk wandelclub. Zo warm het zaterdag was op de boot, zo koud was het zondag in de bergen. Een heuse storm verraste de hele wandelbende: hevige windvlagen met heuse buien van hagel ter grootte van knikkers. De stortregen hield gedurende meer dan een uur aan en het jaarlijkse feest -uitgerekend op deze dag- viel letterlijk in het water. Het brood was een spons en in de Ayran zat meer water dan yoghurt. De meeste mensen waren er ook niet op gekleed en vele van hen bereikte dan ook zwaar onderkoeld de “finnish”. Maandag namen we al afscheid van onze uitstekende begeleider voor de thesis Meryem Atik. Zij vertrok overigens op congres naar Estland en zou pas na 10 dagen terugkeren. De quotaties van het eindwerk kregen we keurig mee in een dichtgeplakte envelop om in België te bezorgen én zelfs een afscheidsgeschenkje kregen onze twee tjoolders mee naar België….:)
Dinsdag en woensdag stonden volledig in het teken van het afscheid. De bagage moest gemaakt worden en toch wilden we er nog eens het maximum uit halen en zoveel mensen zien. De uitstekende gelegenheid hiertoe was het jaarlijkse festival aan de universiteit. Om het met andere woorden te zeggen: het waren zware en vermoeiende dagen. Onze goeie vriend Kadir toonde woensdagavond nogmaals zijn laatste danskunsten, Gregg verhief nog meermaals het glas en onze flatmate Sinan zong nog eens uit volle borst…..Ook Özlem zullen we nooit vergeten: alvast welkom in de club der tjoolders!!! En we zouden ze oneer aandoen om haar niet te vermelden: Aynur, onze buddy, die de laatste weken zo hard moest werken trachtte ook in de laatste dagen nog tijd voor ons vrij te maken. Ook voor jouw blijft er altijd een plaats in ons hart!
En zo kwam het dat we donderdag met veel te veel kilos de luchthaven van Antalya bereikten, nog niet goed beseffende dat het afscheid al achter de rug was. Dat besef kwam er pas later toen we zagen met welk een afgrijselijk tuig we in de vlieger zaten! Arrogantie is de wereld nog niet uit….

Voila, dit is het einde van ons verhaal. Aan eenieder die dit gelezen heeft: bedankt! Aan elk die ons gesteund hebben: merci! Aan alleman die ons begeleid hebben: tesekür ederim!

Ja, ja, het is zover! Onze thesis verdediging, in vloeiend engels, *kuch kuch*, zit erop! We hebben de laatste 3 dagen nog stevig mogen doortrekken om er te raken. Gisterenavond zag het er allemaal nog slecht uit, maar na een woelige nacht ging het deze morgen bij een laatste inoefening al veel beter. Oef!

De officiële voorstelling verliep dan ook redelijk vlekkeloos, en volgens onszelf was de structuur erin duidelijk en krachtig. Hopelijk denken de Turkse aanwezigen er net zo over. Gedurende 30 minuten waren wij aan het woord, en dan werden er bemerkingen, commentaren en vragen op ons afgevuurd. Ook dit konden we zonder al te veel kleerscheuren doorkomen. Nadrukkelijk hebben we ook vermeld dat we maar 3 maand hadden om dit werk (in het engels dan nog wel!) in elkaar te knutselen. Informatie moest doorgezonden worden van ons Nationaal Park in België en ook waren we afhankelijk van onze tolken die de Turkse bronnen onder handen namen.

Te bedenken dat ze in België nog een dikke maand hebben om alles af te ronden en dat wij hier alles al in deze beperkte tijd hebben gedaan, stelt ons zeker tevreden. De afgelopen 3 maanden waren een goeie mix tussen uitstappen en hard werken. Met een goed gevoel keren we binnen een week terug naar België!

In de komende dagen moeten we enkel onze (engelse!) thesis nog wat aanpassen en op punt zetten. Verder rest er ons in het weekend nog een boottrip, een uitstap met de Turkse wandelclub en volgende week een festival op school!

See y’all soon!