Fr² on stage

Net als vorige zondag hebben we, om ons even te ontspannen voor de komende 3 daagse marathon (de thesis verdediging is woensdag), de ‘Toroslar doğa sporları kulübü’ vervoegd op hun wekelijkse wandeltocht. Vorige week gingen we een 18km lange tocht maken in het ‘Siğla ormanı tabiat parkı’, vandaag stond een tocht van 26km rond het ‘SIA antik centrum’ op het programma. Waar het vorige week een vochtige rivierbedding volgen was, was het ditmaal een droge rivierbedding om onderweg, midden in de natuur, de historische site van SIA tegen te komen.

Vanmorgen hadden we nog maar net ons ‘kot’ verlaten en er werd ons al een lift aangeboden door een gepensioneerde filmmaker die ons nog herkende van vorige week. Wij de Lada van het jaar stilletjes in, op naar de plaats van samenkomst. Ingeschreven hadden we ons niet… dat is nergens voor nodig volgens Özlem… en inderdaad we konden zonder problemen mee. Alhoewel, Frans zijn wandelschoenen, en in mindere mate de mijne, voldeden blijkbaar niet echt aan de voorschriften en er werd dan ook druk gediscusieerd of we in deze uitrusting wel gewapend waren voor de lastige tocht. Geen probleem, de man die ons een lift aanbood zorgde ervoor dat we de bus in konden, en weg waren we! Eenmaal gedropt in een miezerig, klein maar ooo zo gezellig boerendorpje, op 1 uur busafstand ten noorden van Antalya, werd de tocht gestart. De prijs voor een çay is er 25 kruş, 4x goedkoper dan in Antalya! De kloof tussen rijk en arm is groot in Turkije… Een dikke mercie aan het explosief toegenomen massatoerisme…

De hele tocht werden er koekjes, appels, noten, water,… aangeboden. Die arme buitenlandse studenten hé, zo ver van huis en zo alleen! Als lunchtijd aanbreekt besluiten we om onze Simit in alle rust te nuttigen. Dit is natuurlijk niet buiten de gastvrije Turk gerekend. Vier Turken bieden ons aan om hen te vergezellen op hun 5 sterren piknik maaltijd. “You will only eat Simit?! Pfff, join us on our lunch. Sit! Sit here, next to me! Take! Taste this! You should try this….” Aanbieden is misschien wat zacht uitgedrukt, er rest ons eigenlijk geen keus, we moeten hen gewoon vergezellen. Heeerrrrlijk gegeten: Elene Salek! Ter plaatse gemaakte salade van aardappelen, eitjes, ui, peterselie, het groen van venkel, olie, citroen, zout en peper; zelfgemaakte yoghurt en kaas; tomaten, okkernoten en komkommers. Tussendoor lekker gekeuveld met de gekke dokter Suat, de stille kaasboer Ahmed, de dwingende gastvrouw Sevgi en de goedlachse Evran.

Hoe verder de dag vordert hoe populairder we worden, iedereen blijkt plots een woordje engels te kunnen, het ijs is gebroken. Gevraagd om de naam van de historische site op een blaadje te schrijven, noteert de persoon in kwestie haar eigen naam… hmm… Good job Iliz! :p
Mehmet geeft ons uitleg over het pension waarvan hij gids is (Emre Camp Hotel), van massatoerisme is er geen sprake, ecotoerisme ten top! Hij organiseert visuitstappen, raften, vogelkijkdagen, wandeltochten,…
Aysennam wil met ons op de foto en blijft ons maar snoepgoed aanbieden… Het leven kan toch goed zijn in Turkije!

De tocht zelf? Super landschappen, natuur en locale bevolking! Dennenbos wordt afgewisseld met dichtgegroeide maquis en begraasde weiden. Wandelen in canyons, droge rivieren, olijvengaarden, overbebloemde groene weiden,… het kan allemaal in Turkije. Het kleinschalige landbouwersdorpje Karaveliler, is er eentje om in te kaderen. Ons wandelpad slingert tussen sinaasappel-, olijve-, amandel-, vijgen-, moerbei- en bananebomen, tussen druivelaars en weiden vol met geurende bloemen. De lokale bevolking leeft er op straat tussen hun koeien, schapen, geiten en kippen. Omheiningen zijn onbestaand, alles loopt in een geordende wir-war door elkaar. De locals bergroeten ons, proberen met ons te praten en wij antwoorden telkens hetzelfde: Yabancı öğrenci … Buitenlandse student!